Atak
Kath z trudem otworzyła oczy, kręciło się jej w głowie i było jej niedobrze. Ktoś stał nad nią i wykonywał jakieś czynności. Złapała sylwetkę za rękę i próbowała odepchnąć, nie udało się. Postać trzymając ją jedna ręka za rękę przyłożyła coś zimnego do niej. To był zastrzyk. Po chwili zdała sobie sprawę z tego gdzie jest i co się dzieje. Była na statku kolonizacyjnym SC10, i właśnie ktoś jej pomagał dojść do siebie po hibernacji. Serum działało szybko i z każdą minutą poprawiało jej stan. Wnętrze statku widziała jak przez mgłę, szum w jej głowie zagłuszał wszystko. Widziała szybko przemieszczające się kształty. Jeszcze nie wiedziała co się dokładnie dzieje. Powoli dochodziła do siebie. Była jednym z pilotów, drobno zbudowaną brunetką z ogonem.

Po dojściu do siebie, ubrała się w obcisły mundur i skierowała na mostek.
-Pilot K. Webb melduję się na służbie – szybko i wyraźnie wypowiedziała te słowa, wypowiadała je nie pierwszy raz.
-Zajmij stanowisko pierwszego pilota – odpowiedział spokojnie kapitan.

Statek zadrżał. Panele informacyjne rozjarzyły się czerwienią.
-Gdzie jest pierwszy pilot ?
-Nie żyje.

Z trudem, w czasie wstrząsów doszła do fotela. Nie żyje? Jak to, przecież nikt nie umarł jeszcze podczas hibernacji. Po spojrzeniu na konsolę zdała sobie sprawę, że są daleko od celu. W kolejnej nanosekundzie oceniła sytuacje jako fatalną. Znajdowali się w deszczu meteorytów. Pewnie awaria czujników spowodowała brak reakcji komputera na zagrożenie i nie ominięcie go. Po dekompresji na zniszczonych pokładach komputer wybudził załogę aby byli w stanie się uratować oraz statek, lub to co z niego zostanie. Spora część pokładów została już zniszczona skoro pilot nie żył.

Znaleźli się w wyjątkowo niekorzystnym położeniu. Znajdowali się między rozpędzonym gruzem kosmicznym a gwiazdą. Gruz stopniowo przyśpieszał zbliżając się do gwiazdy.
-pilocie jesteś w stanie nas wyciągnąć ?
-postaram się, takich szkoleń nie odbywałam w symulatorze

Zwiększyła ciąg, był odczuwalny mimo sztucznej grawitacji. Komputer izolował grodziami uszkodzone sekcje aby nie tracić zapasów powietrza. Duże działa plazmowe, jak na statek kolonizacyjny, unieszkodliwiały większe odłamki skalne. Po kilku godzinach i straceniu 2 kolejnych sekcji udało się im wydostać z zagrożenia. Armia robotów naprawczych rozpoczęły naprawę poszycia. Były to pająkokszatałtne maszyny, przystosowane do napraw dużych uszkodzeń. Duża liczba odnóży pozwlała im na pewne trzymanie się powierzchni i stosowanie kilku narzędzi na raz.

-Czekam na raport o stanie uszkodzeń i osobach które zginęły.- Kapitan po tych słowach udał się do swojej kajuty.

Decyzja
Max był kapitanem, po wejściu do kajuty skierował się w stronę obrazu zawieszonego na ścianie. Obraz przedstawiał czterech jeźdźców apokalipsy. Pomyślał, że wystarczy tylko jeden by osiągnąć cel i dokonać aktu zniszczenia. Zdjął obraz, pod spodem znajdował się sejf z sekwencjami rozkazów które były podejmowane bardzo rzadko. Wprowadził odpowiednie kody, potwierdził dodatkowo tożsamość skanowaniem siatkówki oka. Wyjął rozkazy postępowania w nietypowych sytuacjach z napisem esperer, był to czerwony nośnik z danymi. Wsunął nośnik do swojego komputera i po chwili zastanowienia zatwierdził rozkazy dla głównego komputera.

Przebudzenie
Kath obudziła się. Rozejrzała się, była w kapsule ratunkowej. Znajdowały się w niej jeszcze 3 osoby. Rozpoznała twarze, byli z jej oddziału. Na środku kapsuły znajdowały się 4 banki pamięci SC10. Reszta jeszcze nie odzyskała przytomności, bolała ją noga. Wyglądała na złamana, jakiś pręt wystawał z łydki. Krew powoli sączyła się na podłogę. Z trudem włączyła pierwszą pomoc. Robot medyczny wraz z nanobotami zbliżyli się do niej. Medyk prześwietlił nogę, po chwili obliczeń wydał polecenia nanobotom. Szary pył przemiszczał się szybko i wnikał w okolicach rany. Roboty po wniknięciu między komórki żywej tkanki, szybko odłączyły nerwy nogi. Noga przestała boleć. Zajęły się zasklepianiem rany i prętem.

Godzinę wcześniej
Zamyślony kapitan, udał się na mostek w pośpiechu. Czerwień wciąż jarzyła się na konsolach, nie wyglądałona to by jej ubyło. Otrzymał raport, coś się dzieje z robotami reperującymi poszycie statku. Uszkodzeń nie ubywało, one się rozrastały.
-pokażcie na ekranie co tam się dzieje

Odłamki skalne walczyły z robotami łatającymi poszycie. Okazały się być wrogimi jednostkami. Ich wygląd miał na celu zmylić przeciwnika, wszyscy na mostku wpatrywali się w ekran nie dowierzając. Kierowały się ku głównym napędom by unieruchomić statek i umożliwić abordaż. Tylko czyj? zastanowił się Max. Po chwili na radarze zarysował się olbrzymi obiekt.

-kapitanie jakie rozkazy ?
-proszę zastąpić Kath, oficerze i skierować nas na kurs kolizyjny z wrogą jednostką
-jest pan pewien?
-tak – Wiedział, że nie uciekną daleko i napęd za chwile zawiedzie.

Max prowadząc rozmowę, skierował rękę ku konsoli i zatwierdził ciąg rozkazów. Rozległ się alarm ewakuacyjny.

Kapsuła
Dziewczyna powoli odzyskiwała pamięć z tego co się działo, było to dziwne. Gdy tylko rozpoczął się alarm wybiegła z mostku i udała się w głąb statku do głównego komputera. Jest pewna, że biegła szybciej niż to jest możliwe dla normalnego człowieka. Jeszcze dziwniejsze jest to że po odłączeniu 40 kilogramowego banku pamięci, pobiegła z nim do kapsuły. Po drodze jeden z meteorytów-robotów złapał ją za nogę i próbował zatrzymać. Pewnie to on, coś jej wbił w nogę. Uznała, że jest w szoku.

Spojrzała na nogę, nanoboty robiły swoje. Pręt zniknął. Kształt nogi wracał do normalności.
-medyku, mogę obejrzeć ten pręt ? Jestem ciekawa co to było
-niestety nie, jest już zaszyty

Ostatnie tchnienie
Statek kolonizacyjny w kształcie ogromnego cygara skierował się ku wrogo nastawionej jednostce. Z końca statku odpadł mały fragment. Kapitan przekazał załodze, że to ich jedyna szansa. Tuż przed kolizją MAx aktywował impuls elektromagnetyczny. Na obu statkach zrobiło się ciemno, jednostki nie dawały znaku życia, oprócz nieustannego zbliżania się ku sobie. Cygaro wbiło się w okolicach napędu wrogiego statku. W przestrzeń zostały wyrzucone fragmenty porwane wraz z uciekającym gazem. Złączone statki pozbawione napędu, uległy przyciąganiu gwiazdy.

Ostatni rozkaz
Reszta załogi kapsuły odzyskała świadomość. Komputer pokładowy odezwał się z komunikatem, na ekranie pokazało się nagranie kapitana. -Mam dla was rozkazy, mam nadzieje że je wykonacie bardzo pilnie, są ważne. Prawdopodobnie gdy wy słuchacie tego komunikatu, cała załoga SC10 już nie żyje. Najpierw wyjaśnię kilka spraw. Jesteście androidami stworzonymi na potrzeby wojska, pomimo zakazu produkcji sztucznej inteligencji. Została wam wgrana ludzka świadomość i wspomnienia, aby łatwiej było was zatrzymać w tajemnicy. Alarm który włączyłem był słyszalny tylko dla was, aktywował pierwotnie zaprogramowane rozkazy. Cieszę się, że udało się wam tu dotrzeć. Przed rozpoczęciem misji, świadomości całej załogi jak i budowa ciał, zostały zapisane w bankach pamięci. Do ziemi II dolecicie w ciągu 30 lat. Waszym zadaniem będzie wspieranie nanobotów przy budowie infrastruktury potrzebnej do odtworzenia załogi. Ludzie stworzyli was, teraz Wy stworzycie ludzi.
- Tak jest!

Próba zastąpienia filtra szarego ND400. Po przeszukaniu dostępnych informacji w sieci. Kupiłem prostokątne szkiełko spawalnicze DIN9 za 1 zł (jedno z jaśniejszych w tej dziedzinie, im większy DIN tym ciemniejsze). Rozebrałem nie używany filtr UV za 10zł. Trochę trzeba pomęczyć się z pierścieniem i szkiełko wypada. Można u szklarza przyciąć szkiełko do kształtu pierścienia fi52, ale po co wdawać się w niepotrzebne koszty. Obie części połączyłem czerwonym nie przepuszczającym światła silikonem.

Tak wygląda połączenie pierścień, szkiełko.

Nowy filtr po założeniu na aparat, nie dokręcony do końca (jak bym dokręcił byłby na ukos).

Z opisu na innych stronach wynika, że sie da ustawić balans bieli z założonym filtrem, u mnie się nie udało. Być może mam zbyt zielone szkło. Nawet w wywoływarce RawTherapee nie da się zejść poniżej temperatury barwowej 1200 K.
A to efekty, wolałem taki kolor niż lekko zielone zdjęcia lub czarnobiałe. (niebieskie smugi są spowodowane brakiem zaślepki na wizjer).

f/16.0 20.0s ISO200

Na cropie widać spadek rozdzielczości

f/16.0 20.0s ISO200

f/16.0 20.0s ISO200

f/8.0 20.0s ISO200

Efekt coś około 10-11 EV. (dzięki dzerry).
Po zastosowaniu mniej zielonego szkła lub lepszej wywoływarki możliwe jest osiągnięcie naturalnych kolorów.

Ziąb niesłychany, czas udać się na nauczanie technik czarnoksiężniczych do miasta odległego, zwanego Breslau. Miasto oddalone o 5 klepsydr marszu szybkiego. Pora ciemna i zimna. Moja istota wojownicza, podobno bardzo pradawna ze względu na kolor łuski lub od przebywania na słońcu, co jest mało prawdopodobne śpi przed warownią snem głebokim w stan letargu wprowadzony, oszczędza zapasy sadła. Nie jest to potwora ulubiona nora, wolałby pewnie jaskinie pod warownią, niestety zajęte już są przez inne magiczne stwory, bardziej podatne na zimno. Czas zbudzić bestię, grzebieniastą, z licznymi kolcami i guzami. Charakterystyczna woń roztacza się w okolicy, jakiś gaz. Śpi niewzruszony. Tylko rogi zdradzają położenie agresywnego, nieprzewidywalnego gada. Tuż obok smok złoty, dzisiaj nie wstanie, zapadł w sen zbyt głeboki. Czas przygotować magiczną miksturę która do życia zbudzi jaszczura. Mikstura złożona z wyciągu elfiego i chochlikowego, ulubiona strawa stwora. Połączona z triazotanem glicerolu, śliną drapieżnych ślimaków. Wszysko razem w kociołku, pichci się na Caluciferowym ogniu.

Calcifer - Calucifer

Demon delikatnie głaszcze gar magiczny. Dbając o proces izobaryczny. Żywiąc się tym, co mu w ręce wpadnie. Tworząc tę mieszankę nad wybuchową, ostrożność niesłychaną zachować należy. Najmniejszy błąd może kosztować zwęgleniem rzęs. Już niedługo, juz pachnie zgniłym jajkiem. Mikstura gotowa, syczy, pieni się, świeci, iskry z niej skaczą. Tuż obok powstaje płyn magiczny dla mnie, ledwie pobudzający w porównaniu z tym co dostanie smok. Czas ocucić leniwą bestie, sny przerwać, serce zbudzić. Oddech ma powolny, ledwo dyszy, serce zimne. Opary mikstury powoli zbliżaja się do nozdży, ogniste iskry skaczą, ich śmierć kończy się delikatnym syczeniem na białej szacie spowijającej okolice. Zielonołuski zerwał się, otrząsnął z siebie uwięzioną wodę w krysztale. Mikstura zadziałała, może zbyt gwałtownie, lepiej niż oxygenium w połączeniu z hydrogenium. Temperatura ciała wzrasta, powoli, zatrzymuje się na ledwo wyczuwalnym poziomie, poniżej temperatury płynięcia natrium. Resztki uwięzionej wody gwałtownie sublimują. Czas dosiąść bestii szkaradnej, humorzastej, ospałej. Gogle, strój magiczny utrzymujący stałą temperaturę pomimo żaru bestii i ziąbu otoczenia. Krótki rozbieg, wzbija się ociężale. Lodowacieją mi dłonie. Mikstura magiczna wcześniej zażyta utrzymuje mnie przy życiu. Smok mało wybredny pożywia się czym popadnie, postój na kilka drzewek nieopodal wzgórza radwanice. Ni elfa ni chochlika na ząb. W locie widać inne śpiące bestie które bez magicznych mikstur nie wstaną lub zamarzły lecąc zbyt wysoko, te ląduja gdzie popadnie. Opadając utrudniają lot innym. Pędzidło zwalnia, do lądowania rozkłada szponiaste nogi. Jam udaję się uczyć tajemnych zaklęć i tworzenia tajemnych mikstur. Sługa Morgotha zostaje w pobliskim lesie, posłuszny zawija się w kłebek jak kot. Po całym dniu zostanie znów zbudzony…

Nowy pomysł, mam nadzieje o nim zapomnieć, szybko.
Źle na mnie wpływa alkohol, nastepnego dnia mam irracjonalne myśli. Uczucie samotności, liniowości życia, nudy, nie daje mi spokoju. Połączenie tego z czytaniem szkodliwych książek generuje nowy pomysł. A może by tak wykorzystać szanse, póki moge. Póki nie mam pracy ani rodziny. Użyć urlopu dziekańskiego. Skończyć letni semestr. Przebyć ~1/3,086*10^12pc. Wspominać nieskończoną ilość razy.

She and Her Cat – Kanojo to Kanojo no Neko (całe)
Voices of a Distant Star – Hoshi no Koe (całe)
5 Centimeters per Second: A Chain of Short – Byousoku 5 cm (całe)
Bleach (200^^)
Bleach: Memories of Nobody (całe)
Bleach: The Sealed Sword Frenzy (całe)
Samurai 7 (seria, 26)
Hellsing (seria, 13)
Death Note (seria, 37)
Appleseed (całe)
Ghost In The Shell (całe)
Ghost in the Shell 2: Innocence (całe)
Vexille – Vexille – 2077 Japan National Isolation (całe)
Berserk – Kenfu Denki Berserk (seria, 25)
Chrno Crusade (seria, 24)
Green Green (seria, 12, ++)
Final Fantasy: The Spirits Within (całe)
Final Fantasy VII: Advent Children (całe)
Onegai Teacher (seria, 12)
Love Hina (~13)
Inuyasha – Sengoku O-Togi Zoushi InuYasha (~110)
Kaze no Stigma – Stigma of the Wind (seria, 24)
Seto no hanayome (seria, 26)
Ognistooka Shana – Shakugan no Shana (~8)
Shigurui (seria, 12)
Naruto (seria, 220)
Naruto Shippuden (seria, 90^^)
Hanaukyo Maid Tai – Maids in Hanaukyo (seria, 15)
Natsume’s Book of Friends – Natsume Yūjin-chō (seria, ~5^^)
Księżniczka Mononoke – Mononoke Hime (cale)
Jin-roh – Wolf Brigade (polowa)
Pale Cocoon (cale)
W krainie bogów – Sen to Chihiro no Kamikakushi (cale)
Daikatsugeki! Yukihime Ninpocho Dattebayo!! – Naruto: It’s the Snow Princess’ Ninja Art Book! (cale)
Naruto Shippūden – Naruto Hurricane Chronicles (cale)
Fullmetal Alchemist: Conqueror of Shambala – Hagane no Renkin Jutsushi: Shanbara wo Yuku Mono (cale)
My Neighbour Totoro – Tonari no Totoro (cale)
Ninja Scroll – Wind Ninja Chronicles (cale)
Toki wo Kakeru Shoujo – Girl Who Leapt Through Time (cale)
Bleach The Movie 2: The Diamond Dust Rebellion (cale)
Hauru no Ugoku Shiro – Howl’s Moving Castle (cale)
Gin-iro no Kami no Agito – Origin ~Spirits of the Past~ (cale)
Elfen Lied (seria, 13)
Clannad (seria, 23)
Laputa: Castle in the Sky (cale)
Dead Space (cale)
.hack//Roots (~10)

Pełne tytuły i długości serii pobrałem z tanuki.pl. Jeżeli chce ktoś wiecej wiedzieć na temat tego co oglądam, opisy znajdziecie na tejże stronie ^^.

Proste.

Znaleźć odpowiedni materiał. Materiał może udawać, że się do tego nie nadaje. On się tylko dobrze maskuje.

Za pomocą narzędzia do odrywania desek.

Uzyskać ulubioną broń kibica. Potencjalnie niebezpieczną.
Należy ją rozbroić za pomocą narzędzia do wyciągania gwoździ oraz metalowej blaszki, by nie powstały skazy na naszym pięknym drewnie.

Będziemy jeszcze potrzebować kilu narzędzi i materiałów. Miedzy innymi wkrętarki, aby wkręcać wkręty. (połączenie wiertarki i końcówki).

Wrryym (moje ulubione). Wyjątkowo głośne.

Grzyba. Lekko zużyty. Wprawiony w ruch obrotowy usuwa każdą nierówność.

Skręty małe i duże. Na zdjęciu duży. Analogicznie wygląda mały, tylko jest mniejszy.

Generator ruchu posuwisto-zwrotnego brzeszczotu.

Najdroższy składnik(80zl). Lakierobejca. Ładnie pachnie :D

Przebieg prac. Nie róbcie tego we własnym pokoju. Zagrożenie życia wywołane silnym zapyleniem powietrza fragmentami drewna.

Duże zdjęcia

Nie wszystkie narzędzia i składniki zostały wymienione, ale były mało istotne. Łóżko zostało wykonane z odpadów, skrzynie do przewozu maszyn na statkach. Najpierw musiałem wyciągnąć wszystkie gwoździe, szlifowałem jak łóżko było gotowe (małe utrudnienie). Jedynie co kupiłem to szpachle, dwie puszki lakierobejcy dulux, wkręty długie i krótkie. Drewno jest miękkie i kruche nie wiem co to, wkręty bez problemu wkręcałem tak aby główki były schowane. Ogólnie koszt to około 100zl.
Najpierw skręciłem ramkę prostokątna na wymiar materaca, wymiar wewnętrzny 200×160 zatem dwie deski 160 i dwie 200+grubość deski. Nogi są dwoma deskami skręconymi w literę „L”. W nogi od środka są wkręcone kantówki aby rama na nich stała bez obciążania wkrętów. Dodatkowe elementy musiałbym już narysować bo ciężko je wytłumaczyć.

schemat

Otóż ludzie są bardzo pomysłowi i wpisują bardzo dziwne rzeczy w przegladarce, nastepnie klikają w wyszukane strony i w ten sposób ta informacja zostaje zapisana. Haslo z jakiego ktoś wszedł na tą strone jest wyświetlane w statystykach. Wymienie kilka takich haseł:

-saga herbata
-jak zrobić dobra herbatę
-kubek z łyżeczką
-szybki obiad i niedrogi
-biwaki harcerskie
-ratowice blox
-saga herbata z kubkiem
-saga z kubkiem
-x5crni10
-co robi sudo
-sudo samochÓd
-antyterroryści w mój pierwszy raz
-harcerz terrorysta
-dziewczyny złapane na gorąco w lesie
-przebieranie się w krzakach
-siku za krzakiem

Ludzkość już od dawna szuka dobrej, odpowiedzi na to pytanie. Ja się postaram przybliżyć wam moją teorię. Dzięki której będziecie mogli mnie uraczyć, herbata prawie tak dobrą jak robie sobie w domu. Nie jest to proste ale może sie uda.

1. Należy dobrać odpowiedni kubek, wykonany z porcelitu(ten sam materiał z którego robi się sedesy). Kubek powinien mieć odpowedni kształt i odpowednie wymiary. Kubek ten powinien mieć jak największą pojemność, przy jak najmniejszej powierzchni całkowitej, by ograniczyć straty ciepła. Powinień mieć wklęsłe dno, by po postawieniu go na powierchni, powstała warstwa izolacji z powietrza zamknietego miedzy kubkiem a powierzchnią. Pojemność ~ 330ml. Cp ~ 0,7 kJ/KgK. Masa ~ 150g.

2. Wybrać odpowiednią lyżeczkę. Napewno nie aluminiową. Powinna być wykonana ze stali nierdzewnej austenitycznej, najlepiej X5CrNi10 (Rm=540, Re=195, HRB=88). Te parametry stali pozwalaja uzyskać odpowiednią sztywność łyżeczki, przy znikomo małej grubośći ~1mm. Dzięki sporej masie łyżeczi, wykonując ruch obrotowy, powstaje spora siła bezwładności którą jestesmy w stanie w prosty sposób kontrolować. Pojemność ~ 6 mililitrów. Cp ~ 0,46 kJ/KgK. Masa ~ 30g.

3. Kubek ustawić na płaskiej powierzchni, wrzucić woreczek z herbatą(saga lub lipton). Łyżeczką odmierzyć, 21 mililitrów cukru(kat.1 lub kat.2 według normy PN-A-74850 1996) i umieścić go wraz z łyżeczka w kubku.

4. W procesie izobarycznym doprowadzić wodę do temperatury ~ 375 K. Odczekać chwilę 3*9.192.631.770 okresów promieniowania odpowiadającego przejściu między dwoma poziomami F = 3 i F = 4 struktury nadsubtelnej stanu podstawowego 2S1/2 atomu cezu 133Cs.

5. Tak przygotowaną wodę, niezwłocznie, należy umieścić w kubku. Ciągłym strumieniem kierowanym na worek. Tak by stały strumień wody, obmywał dokładnie każde ziarenko herbaty. Aż do napełnienia kubka w ~ 80%.

6. Dolewamy odrobinę soku żurawinowego ~ 12 mililitrów. Mieszamy łyżeczką aż do całkowietego rozpuszczenia się cukru. Wyciskamy powietrze z woreczka za pomocą łyżeczki.

7. Gotowe, należy wypić póki temperatura nie spadnie poniżej 295K.

Aby się nie nudzić, wybraliśmy się na kolejną imprezę. 100 z hakiem tak zwana. Bardziej na samo przejście, niż na orientacje. Na mapie narysowana trasa przez organizatora + dokładny opis trasy.

Tuż po zajęciach porwałem Annę z Wrocławia. Szybki obiad bez ziemniaków, bo jeszcze nie były gotowe. Pakowanie się przebieranie, robienie pysznych kanapekz serkiem o różnych. Czekamy na mojego brata.

Wyjechaliśmy do Opola, po drodze zabieramy Gofra. Przybywamy na miejsce, spotykamy Natalię i Wujka. Idziemy się zgłosić do bazy, tutaj znajomi z Oławy harcerze. Którzy również uczestniczyli w biwaku. Podpisujemy coś o poruszaniu się po drogach i nie śmieceniu. Wracamy do samochodu, przepakowywujemy się, głównym obciążeniem plecaków powinna być woda, takie jest założenie. Niektóre plecki ważą za dużo ale właściciele uważają, że nie mają juz co z nich wyciągać.

Jesteśmy prawie ostatnią grupą która startuje, nie możemy sie doczekać. Leże sobie na parkingu, na kostce. 18:42 ruszamy. Przez miasto prowadzą nas Natalia i Leszek. Do pkt 1 prosta droga wystarczy iść wałem. Przechodzimy przez ciekawe urządzenia melioracyjne, prawdopodobnie jest to śluza na polder zalewowy, obniżony zabetonowany wał. Ambitnie chcieliśmy ściąć jeden z łuków wału ale chyba nic na tym nie zyskaliśmy. Docieramy do pkt pierwszego, już siedzą tam niektóre grupy odpoczywając. My podbijamy karty i ruszamy dalej.

Przez Boguszyce na Źlinice po twardym asfalcie i chodnikach. Przed taśmociągiem dołącza do nas jakiś uczestnik, pierwszy raz startuje w takiej imprezie, używa kijków, których nie umie używać. Wielokrotnie zachodzi nam drogę, lub udeża nas przypadkowo kijkami.Wchodzimy między pola, mijamy dwie kapliczki, w lewo i znowu do asfaltowej drogi. Widzimy pierwsze grupy które prawdopodobnie zabłądziły na trasie, za szybko skręcili w lewo. Skręcamy w lewo i teraz prosto przez las jedną przecinka kilka km. Dochodzimy do autostrady, musimy cofnąć się 30 m do skrzyżowania. Znajdujemy punkt, tankowanie wody. Zjadam jakąś resztkę czekolady. Jest strasznie gorąco chociaż jest to już noc. Idziemy dalej do pkt 3.

Znowu prosta droga po utwardzonych przecinkach przez kilka km. Teraz my się trochę mylimy jedynie 2 przecinki do powrócenia na trasę. Wkońcu człowiek z kijkami stwierdza, że dalej pojdzie sam. Spotykamy jakieś grupy które idą z nami. Kilka zakrętów i jesteśmy na pkt 3, już 32 km zaliczone. Na pkt dowiadujemy się, że człowiek z kijkami dzwonił do organizatorów i nie wie gdzie jest…

Wyruszamy dalej niby 11 km do pokonania, prawie prostej drogi. Organizator coś źle zmierzył bo na pewno nie było tam 11 km. Pomiar za pomocą gps pokazuje zupełnie co innego. Anna ma już dość. Bardzo by już chciała skończyć, lecz musimy dojść do pkt. Docieramy, ja zostaję z Anna. Pokonaliśmy 48 km. Reszta grupy, mój brat, Natalia, Bartek i trochę wlokący się za nimi Leszek.

Dzwonię do “Wujka” nie bardzo wiedział o co mi chodzi z początku. Było trochę po 4. Umówiłem się z nim w najbliższej wsi. Powiedział że będzie za 1,5 h. Powolutku ja i Anna dochodzimy do wsi, zajmujemy bardzo wygodne miejsce na wyjątkowo zimnej ławce. Po około 1,5 h jest Wujek z ciepłym wnętrzem samochodu, zawozi nas do bazy. Do samochodu. Śpimy, pijemy i jemy. Mój jedyny odcisk powstał w miejscu nie zagojonego jeszcze odcisku z poprzedniej imprezy.

Reszta grupy walczy. Na 80 km spadł na nich deszcz, zupełnie przemoczeni przeszli jeszcze kilka km. Zadzwonili by przyjechać po nich. Prawie idealne wskazanie drogi przez Natalię i jesteśmy na miejscu. Wtaczają sie powoli do ciepłego samochodu. Ale kogoś mi brakuje, Leszka który resztę trasy 8km, postanowił przebiec (ale z niego świr). Jedziemy do mety, Leszek zdążył 12 minut przed zamknięciem mety. Odbieramy dyplomy, koszulki. Trochę grochówki, herbaty, kawy. Przyjeżdża Wujek, Natalia przetacza się do jego samochodu.

Wracamy do domu odwożę gofrów, brata i Annę.

Drugi dzień zmagań, zaczął się wieczorem od “manso”.

Około 21, grupa 0 czyli ja, brat, masło i Dawid. Wyruszyliśmy by rozstawić pkt, zapalić świetliki rozmieścić zadania. Zajęło nam to około 1,5h. Po powrocie podzieliliśmy uczestników na dwie grupy A i B.

Grupę A masło jako pierwszy zaprowadzał na miejsce rozpoczęcia gry, po drodze stracili jednego z grupy, dopiero po chwili się zorientowali, że brakuje im Leszka.

Grupę B prowadziłem ja, poszliśmy nad odrę. Żeby nie być daleko w tyle za grupą A, narzuciłem normalne tempo. Niektórym to się bardzo nie podobało, w szczególności Krzysiowi ciągnącemu się 200m za nami.

Tuż przy lesie, w którym mieliśmy kontynuować marsz, nie drogą, zaczekałem na ciągnący się z tyłu peleton. Oni weszli do lasu a ja pod pretekstem udania się siku, uruchomiłem jeden z pkt.

W lesie po przedarciu się przez kilka krzaków doganiamy grupę A przechodzącą na drugą stronę kanału, czekamy. Można iść dalej, ja przebiegam przez belkę na drugą stronę, niektórzy bardziej rozważnie pokonują przeszkodę np. na kolanach.

Na belce znajdują się dwie osoby, jedna na czworaka i ktoś z czołówką prawie na samym początku belki. Członek grupy 0 wbiega na belkę i porywa tego z czołówką.

Kontynuujemy nasz marsz do miejsca rozpoczęcia gry. W końcu dochodzimy, tuż obok jest wyspa. Ale z powodu wysokiego stanu poziomu wód gruntowych nie wchodzimy na wyspę.

Zostają wydane instrukcje dla grup A i B oraz, próbują zapamiętać numery, które później mają im się przydać. Dostają specjalne opaski, którymi maja oznaczyć inżynierów.

Grupa 0 siedzi sobie na poboczu i czeka aż pozostałe grupy wyruszą do punktów. Grupy oddaliły się na tyle, byśmy mogli się zastanowić jak im po przeszkadzać. Biegniemy do punktu grupy A by tam zrobić na nich zasadzkę, pokonujemy kilka złamanych drzew zarośli, wzdłuż kanału. Przy punkcie ukrywamy się. Ja z Dawidem po stronie drogi którą przyjdą, brat i masło po drugiej stronie kanału, gdzie znajduje się instrukcja dla grypy A. Leżymy sobie w bezruchu. Przybywa grupa A, zauważają świetlik po drugiej stronie kanału. Wysyłają jednego aby przeszedł tam po drzewie. Po drugiej stronie zostaje obezwładniony. W tym czasie My obezwładniamy drugiego. Bitwa zakończona, straceni ludzie odnotowani. Zapomnieliśmy sprawdzić czy złapane osoby były inżynierami.

Oddalamy się w mrok, las. Teraz idziemy na pkt grupy B. Zajmujemy pozycje, w pewnym momencie prawdopodobnie zasnąłem leżąc sobie schowany za drzewem. Obudziłem się z dziwnym wrażeniem że ktoś chodzi obok mnie, grupy B nadal niema. Brat sprawdza mapę i zauważa że pomylił współrzędne. Dzwoni podaje nowe, grupie A i B. Przychodzi grupa B atakujemy podobnie, z obu stron. Nie wiem jak było dokładnie. Ja z Dawidem złapaliśmy jedna z dziewczyn i ją położyliśmy na łopatki, druga cześć naszej grupy też obezwładniła kogoś. Prawdopodobnie grupie B udało się obezwładnić jednego z grupy 0 zanim, została obezwładniona druga osoba.

Udajemy się na pkt grupy A, czekamy. Całkowicie zbłądzili, są tak zaspani że nie rozumieją wskazówek podawanych przez telefon. Przeszukują jakieś pole rzepaku… To już ich koniec, druga grupa jest prawie dwa razy dalej.

Przenosimy się znowu by zaatakować grupę A. Po drodze mijamy borsuka. Nawet się specjalnie nie chowamy. Kładziemy się na bokach wału. Widzimy nadbiegające światełko. Przepuszczamy je i atakujemy osoby za nim, dwoje obezwładnionych (koniec walki). Grupie tej udaje sie podłożyć bomby. Co czyni ich wygranymi tej zabawy. Do bazy docieramy około 4:30.